De ontdekking van mjin zus

"ki, er is telefoon voor je" zegt mijn tante.

Mijn hart trilt door mijn hele lichaam, morgen ga ik Sarah toch nog ontmoeten....!!!!

Na alle ontmoetingen en verhalen is dit hetgene waarom ik in eerste instantie naar korea ben gekomen. Om mijn zus te zien. Tijdens de reis heb ik nog veel meer mogen ontdekken en kunnen zien van mijn historie. Ik ben hier niet alleen maar met een hele nieuwe wereld.

Lieve sarah. dank voor al je begrip, voor het verleden, de liefde voor je familie . Je hebt een zware tijd gehad.

Ik ben je dankbaar dat je mij hebt laten zien dat liefde alles overwint.

Sarah met zoontje, joost en ki

De ontdekking van mijn vader

Verdrinken op het droge.

"Strak in het pak"is hier bij de oudere generatie niet echt in de mode, "groter is beter" lijkt hier meer het motto als ik mijn apa(vader) op Suwon station langdurig de hand schud. Hij verdrinkt bijna tussen de plooien stof van zijn pak maar eigenlijk lijkt het meer of hij zich wil verschuilen.

Hij huilt, aan de andere kant mijn stiefmoeder, zij huilt.

Nog groter is het buffet welke we voorgeschoteld krijgen. De ene schaal na de andere wordt naar binnen gesleept.

"Wauw , wat een feestmaal" complimenteren joost en ki in koor. "Eeeh ja.. en dit is het voorgerecht, de rauwe vis moet nog komen" glimlacht mijn vader. Hierna zal ook nog een tafel volgen met rijst en soep en een nagerecht, voor de liefhebbers. Groot, groter, grootst.

Tijdens de maaltijd kletsen we wat over regen en kimchi en krijgen we over en weer een beeld over ons leven in het hier en nu, maar al snel begint hij heel emotioneel te worden na een aantal flinke slokken soju.

Hij huilt, "het spijt me zo, het verleden", soju, sorry sorry, soju, hij huilt. Dit gaat door totdat hij bijna verdronken in slaap valt.

Ik voel me een beetje ongemakkelijk en voel me enigzinds verward. Ik had het niet verwacht dat we een grote klik zouden hebben en dat het makkelijk zou verlopen deze ontmoeting, maar hier weet ik niet zo goed raad mee... Het lijkt dat hij slachtoffer is geworden van zijn eigen leven en is al een tijd lang aan het verdrinken, niet alleen in de soju en in zijn pak, maar vooral in het leven en zijn verleden.

Apa, ik wens je veel kracht en moed toe en ik hoop dat je jezelf nog een kans geeft, op een beter leven.

"Als we dit hadden geweten"

Mountain hiking biking on mount hell.

"Oooh joh, valt best mee die berg, kom op we gaan naar de top!" "Weet je het zeker" vraagt joost enigzinds weifelend...we hadden toen nog geen idee wat ons te wachten stond..

We hebben twee mountainbikes gehuurd en maken ons klaar om de mount Nangsan te gaan bedwingen. Volgens de kaart zijn er mooie bezienswaardighedenen en verschillende routes over de berg heen. Later zouden we er achter komen dat dit redelijk pittige hiking(dus geen biking) paadjes waren met soms een hellings graad van rond de 55% en verder ook gewoon heel stijl, nat en glibberig, niet te fietsen.Dat betekende dat we 99% van de hele klim van 5 km, jawel, de fiets op onze rug hadden! Hilarisch achteraf maar toen we na 5 km klimmen over alleen maar rotsachtige paadjes de top hadden bereikt bleek dat er maar een weg naar beneden was, de waanzinnige route die we net hadden afgelegd... Onderweg waren we al een aantal koreanen tegengekomen die ons of stomverbaasd aanstaarden of bemoedigend ons wat opzwepend koreaans toebrabbelden terwijl het zweet langs onze bilnaden liep.

Het leuke van dit soort avonturen is , dat je denkt "Als ik dit van te voren had geweten....!"

Overpeinzingen

Dag 18. Gyeongju, Een sprong in de tijd.

Diep verzonken in een comfortabele zetel, een Hite (koreaans bier) verkoelt ons lichaam en geest. Buiten begint langzaam de schemering in te treden. Joost bevindt zich in een spannende passage van "de vliegeraar". Ik laat de afgelopen week aan mijn gedachten voorbijgaan. Na de ontspannende Tempeldagen hebben we ons een aantal dagen in de havenstad Busan en tevens grootste aquarium van Korea gedipt.

Grootse visbuffetten, visnoodles, vismarkten, nog meer eindeloze vismarkten,kilometers langegedroogde vissen,

mega monsterlijke krab-achtige,

wormvormige endeldarmen (zie ons buffet hierboven) smaken heerlijk met sausje, blijven alleen wel eindeloos lang stuiptrekken, tot op je stokjes...

Maar naast al deze bovenwaterschepsels hebben we ook genoten van de grootste spa van korea, deels sauna en deels een traditionele jingelgangbang (lees mannen en vrouwen in pyama en eindeloos veel Gillende Krijsende, Jengelbengelende kindere, gehurkt of horizontaal op een vloer.) Ontspanning, zeer welkom na een avondje doorzakken met wat engelse leraren.

Vele kilometers hebben we al afgelegd in dit mooie, vieze, gastvrije, onderdrukte, heerlijkeland vol kleine en grote en nog grotere geheimen waar ik de kans krijg om volgende week mijn biologische vader te ontmoeten.

Hoe zal hij zijn, eruit zien.

Het schijnt volgens mijn moeder dat ik op hem lijk (knap, slank, intelligent, veel wenkbrauw(houden ze hier erg veel van, de dames, misschien iets voor jou steffert? ;-) maarja, ze is natuurlijk ook wel een klein beetje bevooroordeeld...)

Ik ben nieuwsgierig naar zijn verhaal en zijn leven nu. Hij woont nog steeds in de stad waar ik ben opgegroeid, een plek vol herinneringen.

Ik stel me er op in dat het niet zo'n klik gaat worden zoals met mijn moeder, hij stond veel verder bij mij vandaan en heeft nooit echt voor ons gezorgd, maar we delen wel hetzelfde bloed.

Morgen gaan we fietsen huren en een tocht makendoor de rijstvelden( thanks voor de tip anouk) en we besluiten een laatste sapje te drinken.

Vers van de pers!

Het laatste nieuws

Onze tolk, Sunkyo ( ons engeltje van boven) heeft naast zijn geweldige werk in Gwangju ook een zoektocht opgezet naar mijn zus Sara. Met de gegevens en een surftocht over het wereld wijde web heeft hij de website van haar weten te achtehalen....!
Hieruit blijkt dat ze zich waarschijnlijk op dit moment ergens in de buurt van Busan bevindt, de havenplaats aan de zuidoost kant waar wij vandaag zijn aangekomen.
Op de site staan foto's van haar zoontje Jung gi en haar dochtertje(van haar bestaan wist ik nog niets) en blijkt dat onlangs nog(12 juli) zij iets heeft achtergelaten op de site. Sunkyo heeft een bericht voor haar achtergelaten dat ik in Korea ben en naar haar zoek. Als ze me wil, maar vooral ook kan zien op dit moment, kan ze met hem contact opnemen...

Ik heb een steen gelegd in een tempel
de wind waait er anders dan voorheen
beweging houd je niet tegen
de wind vind er altijd een weg doorheen

Zou het er dan toch nog van komen?
Ik hou er nog steeds rekening mee dat ik haar deze reis niet zal ontmoeten maar de kans van 0,1 procent is nu opeens veel groter geworden!

Ps bij ons bezoek aan de boeddistische tempel lagen overal stapeltjes met stenen (zie foto met joost bij koreaans stenenstapelen) Het verhaal gaat dat als je een steen legt en je een wens doet, die misschien wel uitkomt....

Bijkomen in de jungle......

Na de heftige dagen in Gwanju, voor mij natuuurlijk ook allemaal erg indrukwekkend om onze Ki zo mee te maken. Soms vond ik het een beetje moeilijk om er zo dicht bij te zijn. Er zijn veel intieme dingen besproken en we hebben daarnaast veel gelachen.

Het was voor ons tijd geworden om al die emoties en indrukken te verwerken en hebben ons een paar dagen terug getrokken in Jogyesan national park.
Ik had van een een van de tolken gehoord dat er twee geweldige tempelcomplexen midden in het oerwoud schuil hielden (Songgwangsa & Seonamsa). We zouden daar in het weekeinde met de monniken kunnen leven, het was maandag als we zouden aankomen dus dat ging niet door. Rust konden we er zeker vinden, vertelde deze sportieve kerel met immer een moutainbike in zijn achterbak.










Overzicht tempelcomplex Songgwangsa



Aangekomen met de bus werden we verwelkomd door de aziatische verschijning van Daphne (van het Hoogt) inclusief hese stem, snelle zaken, lipgloss en pittige kapsel. Ze schotelde ons binnen twee tellen een maaltijd voor en binnen drie tellen een onderkomen, zo geregeld bij Daphne. Deze slaapgelegenheid bleek een soort kippenhok, primitief maar daardoor helemaal in de goeie kalme sfeer.

Het tempel complex lag een stuk de berg op, over een pad langs een kabbelend beekje. Een bruggetje, wat uitgeslepen stenen, een pagode en diverse misterieuze houtsnijwerken en gestapelde stenen waren op de route te vinden (flierelier sprookje, heb je een beeld?). We hebben hier veel gepraat over Ki's ontmoeting met zijn moeder en over mijn ondervindingen, erg relaxed zo in de bergen. Eindelijk had ik ook de rust om in mijn boek te beginnen.











Koreaans stenen-stapelen



Toen we gisteren aan de maaltijd gingen en daarna nog even een afzakkertje bij onze Daphne gingen halen bleven wij met even verderop nog twee meisjes als enige gasten over. Het werd ernstig donker rondom ons heen, de verhalen werden intenser en dat kwam natuurlijk mede door de Soju die weer rijkelijk vloeide. Bij de Koreaanse dames die aan een tafeltje verder zaten vloeide een of ander rijstebrijachtig alcoholgoedje nog rijkelijker dus voelde ze zich sterk genoeg om in hun beste engels ons uit te nodigen aan hun tafel.
We hadden hier te maken met twee dames uit Seoul, Young hee lee, interieurarchitecte en Youn hee joo, beeldend kustenaares (zie foto).
















Nou, daar is natuurlijk wel wat bij voor te stellen. Twee dronken creatievelingen uit de grote stad die hier in de bergen als een dolle de drank naar binnen gieten (met beleid, geen ordinair gedoe ofzo). Ze vertelde ons dat ze hier speciaal naartoe waren gekomen om samen met de monniken het boedisme te beleven. Wij waren natuurlijk meteen geinteresseerd en gingen dan ook meteen op de uitnodiging om met hen mee te gaan in. Om half twee schopte de man van Daphne ons naar huis (of eigenlijk waarschuwde hij ons om toch echt allemaal naar onze eigen bedden te gaan en niet de Koreaanse meisjes erin te verleiden!!) om een uurtje te slapen en om kwart voor drie weer op te staan. Ik geloofde er allemaal niet zo in maar Ki wilde heel graag naar het tempelavontuur dus, nog een beetje wankel gleed ik onder de douche om daarna de pikzwarte nacht in te stappen. Bij de poort van de tempel aangekomen bleek deze dicht, ik dacht ja hoor erin getrapt, die meiden lachen zich ziek, om drie uur 'snachts. Maar na even te hebben gebaald op een steen kwamen daar giebelend en struikelend de Koreaanse vriendinnen, nog aangeschoten en met grote zonnebril op de hoek om. Er bleek een poortwachter te zijn die ons binnen liet met name door de sharme van Youn hee joo (met zonnebril). Als een stel kleine kinderen zijn we het inmense pad richting de tempel opgelopen. Hoe meer we de tempel naderde klonk een gong met enige regelmaat door de dicht beboste bergen. Het leek als een sprookje toen we bij de brug kwamen, de diverse tempels waren verlicht en boven op het poortgebouw waren een aantal monnikken met diverse instrumenten de dag aan het openen (bamboe getik en grote kloken, prachtig) We mochten in de grote tempel aanschuiven bij zo'n honderd monniken die in gewaden gekleed zaten te wachten op het ochtend gebed (mantra). Ki en ik deden volop mee en probeerde mee te zingen en af entoe keek ik met een oog naar alle kale mannelijke monniken die er in het kaarslicht betoverend uitzagen. Een hoop ceremonie, gezang en vooral veel buigen en zitten en weer opstaan verder, verlieten de monniken de tempel.


Samen met onze gidsen zijn we toen een kleine tempel ingegaan waar een man een prachtig gebed zong. Youn hee joo droeg ons op om samen met haar 108 (honderd en acht) keer een bid ritueel van staan, buigen, knielen en voorovervallen en weer terug, met haar uit te voeren. Na tien keer raakte ik de tel kwijt en ik denk dat ik na een keer of twintig misselijk werd ('t was een uur of half 5) maar toch door ging. Alsof je in een trans raakt die verteld dat je gewoon door moet gaan. Het was een ongelooflijke ervaring, daar zo 'snachts in de bergen. Nadat we het op de centrale plaats het licht zagen worden met de mistige bergen om ons heen, zijn we om een uur of zes gaan slapen. Geweldige ervaring maar het leek door de sprookjesachtige voorstelling en het rijstdrankje toch net een droom.












brug bij ingang tempel

De ontdekking van mijn moeder (o ma)

Stralende ogen, een traan, een liefdevolle lach op haar gezicht. Ze grijpt me bij de handen.

Het is een wat onwennige eerste ontmoeting, maar ik voel meteen, dit is haar, de vrouw die mij op aarde heeft gezet.

Ze staat ons op te wachten op het station van Gwangju, haar woonplaats, samen met mijn oom(13jr, de koreaanse stamboom ziet er wat ingewikkeld uit) en een tolk. Onderweg naar het restaurant voor onze eerste gezamelijke maaltijd kan ze haar blik niet van mij afhouden.

Tijdens onze overvloedige koreaanse maaltijden, bezoeken aan de mooiste tempels, golvende theeplantages en wuivende rijstvelden, vertelt "o ma"(moeder) haar verhaal, ons verhaal, de familiegeschiedenis.Het ware verhaal. I'm in shock

Het blijkt dat en mijn moeder en mijn vader niets van onze adoptie afwisten, mijn ouders lagen beide door het noodlot getroffen in het ziekenhuis en hebben geen toestemming gegeven voor de adoptie. De familie dacht dat het beter was zo....

Toen ze er achter kwamen konden ze het niet meer terug draaien, hun levens waren beide verwoest... tot de dag van vandaag dragen ze dit zware lot.

Het verdriet, de pijn, het gemis, soms ondraaglijk maar mijn moeder heeft met de gedachte dat ze ons ooit weer zou ontmoeten staande weten te houden en altijd hoop gehouden.

Eindeloos respect voel ik, voor haar innerlijke kracht.

Ze vertelt mij over mijn vader, hij was niet altijd de liefste thuis(understatement) maar heeft ook nu nog eindeloos verdriet van ons scheiden en verlangt hevig om mij te mogen ontmoeten,ondanks het schuldgevoel. Ik besluit om hem over twee weken in Suwon op te zoeken.

Naast deze hartverscheurende geschiedenis vertelt ze over ons, dat ik haar altijd trooste als ze verdrietig was, ik haar lievelingetje was en altijd lekkere dingetjes van mijn tante lospeuterde omdat ze me zo lief had. Verhalen waar ik nooit geen weet van had en nooit had gedacht ze ooit te kunnen delen..

Mijn tante kwam de laatste twee dagen nog over uit Seoul samen met mijn veel te schattige nichtje. Zij (imo,tante) woonde naast ons en in die tijd had ze nog geen kinderen en was als een soort tweede moeder voor ons. (Heb dus eigenlijk drie moeders ;-) Ook zij verteld mij in tranen hoe zeer ze mij heeft gemist en hoopt Yo Han ooit te mogen ontmoeten.

Alleen er is een ding waar ze zich beide zorgen over maken, of ik wel genoeg eet! Toen ik namelijk vijf was zag ik er, met mijn bolle kimchi koppie, uit als een aankomend sumoworstelaartje (lichtelijk moeders overdreven) ik geef aan dat ze over mijn eten geen zorgen hoeven te maken maar ondanks dat worden joost en ik volledig aan alle kanten volgestopt met geitensoepen, bamboestronken, lichte ontbijten(lees, volledig uitgestalde tafel met vis en bulgogi,traditioneel gemarineerd rundvlees en bonensoep-achtige) eindeloze schalen met rauwe vis en ingemaakte groenten, zakkenvol met verse vruchten. oftewel het volledige arsenaal aan traditioneel koreaans eten in tienvoud. Het lijkt wel of ze mij het eten wil geven wat ik de afgelopen 25 jaar heb moeten missen.



We ontmoeten ook haar nieuwe man waar ze nu heel gelukkig mee is en die haar lief heeft en accepteerd zoals ze is, inclusief haar verleden. Echt een schat en een harde werker. Dat betekend hier iets anders dan in nederland. Hard is 14 uur per dag en twee dagen in de maand en twee weken per jaar vrij hebben.. slik.

Alle communicatie gaat via onze twee fantastische tolken die om en om en soms gezamelijk de volledige vier dagen ons begeleid hebben. Hulde!

Maar het mooiste van alles is de wedergeboorte, de nieuwe band die ik in de korte tijd met haar opbouw, waar ik nooit van heb kunnen dromen.

Het niets, bestaat niet meer.

De ontdekking van deze nieuwe wereld zal de komende tijd een plekje krijgen maar ik voel dat dit nodig was om te begrijpen, het gevoel waar ik tot nu toe geen grip op had. Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Lieve o ma, veel dank voor al je liefde, herinneringen, geweldige massages,je kracht en, al het lekkere eten.


de eerste aanraking




volledige overgave

De OKIDOKI-KARAOKI show! met tante en

opeens niet meer zo verlegen nichtje.