De ontdekking van mjin zus

"ki, er is telefoon voor je" zegt mijn tante.

Mijn hart trilt door mijn hele lichaam, morgen ga ik Sarah toch nog ontmoeten....!!!!

Na alle ontmoetingen en verhalen is dit hetgene waarom ik in eerste instantie naar korea ben gekomen. Om mijn zus te zien. Tijdens de reis heb ik nog veel meer mogen ontdekken en kunnen zien van mijn historie. Ik ben hier niet alleen maar met een hele nieuwe wereld.

Lieve sarah. dank voor al je begrip, voor het verleden, de liefde voor je familie . Je hebt een zware tijd gehad.

Ik ben je dankbaar dat je mij hebt laten zien dat liefde alles overwint.

Sarah met zoontje, joost en ki

De ontdekking van mijn vader

Verdrinken op het droge.

"Strak in het pak"is hier bij de oudere generatie niet echt in de mode, "groter is beter" lijkt hier meer het motto als ik mijn apa(vader) op Suwon station langdurig de hand schud. Hij verdrinkt bijna tussen de plooien stof van zijn pak maar eigenlijk lijkt het meer of hij zich wil verschuilen.

Hij huilt, aan de andere kant mijn stiefmoeder, zij huilt.

Nog groter is het buffet welke we voorgeschoteld krijgen. De ene schaal na de andere wordt naar binnen gesleept.

"Wauw , wat een feestmaal" complimenteren joost en ki in koor. "Eeeh ja.. en dit is het voorgerecht, de rauwe vis moet nog komen" glimlacht mijn vader. Hierna zal ook nog een tafel volgen met rijst en soep en een nagerecht, voor de liefhebbers. Groot, groter, grootst.

Tijdens de maaltijd kletsen we wat over regen en kimchi en krijgen we over en weer een beeld over ons leven in het hier en nu, maar al snel begint hij heel emotioneel te worden na een aantal flinke slokken soju.

Hij huilt, "het spijt me zo, het verleden", soju, sorry sorry, soju, hij huilt. Dit gaat door totdat hij bijna verdronken in slaap valt.

Ik voel me een beetje ongemakkelijk en voel me enigzinds verward. Ik had het niet verwacht dat we een grote klik zouden hebben en dat het makkelijk zou verlopen deze ontmoeting, maar hier weet ik niet zo goed raad mee... Het lijkt dat hij slachtoffer is geworden van zijn eigen leven en is al een tijd lang aan het verdrinken, niet alleen in de soju en in zijn pak, maar vooral in het leven en zijn verleden.

Apa, ik wens je veel kracht en moed toe en ik hoop dat je jezelf nog een kans geeft, op een beter leven.

"Als we dit hadden geweten"

Mountain hiking biking on mount hell.

"Oooh joh, valt best mee die berg, kom op we gaan naar de top!" "Weet je het zeker" vraagt joost enigzinds weifelend...we hadden toen nog geen idee wat ons te wachten stond..

We hebben twee mountainbikes gehuurd en maken ons klaar om de mount Nangsan te gaan bedwingen. Volgens de kaart zijn er mooie bezienswaardighedenen en verschillende routes over de berg heen. Later zouden we er achter komen dat dit redelijk pittige hiking(dus geen biking) paadjes waren met soms een hellings graad van rond de 55% en verder ook gewoon heel stijl, nat en glibberig, niet te fietsen.Dat betekende dat we 99% van de hele klim van 5 km, jawel, de fiets op onze rug hadden! Hilarisch achteraf maar toen we na 5 km klimmen over alleen maar rotsachtige paadjes de top hadden bereikt bleek dat er maar een weg naar beneden was, de waanzinnige route die we net hadden afgelegd... Onderweg waren we al een aantal koreanen tegengekomen die ons of stomverbaasd aanstaarden of bemoedigend ons wat opzwepend koreaans toebrabbelden terwijl het zweet langs onze bilnaden liep.

Het leuke van dit soort avonturen is , dat je denkt "Als ik dit van te voren had geweten....!"

Overpeinzingen

Dag 18. Gyeongju, Een sprong in de tijd.

Diep verzonken in een comfortabele zetel, een Hite (koreaans bier) verkoelt ons lichaam en geest. Buiten begint langzaam de schemering in te treden. Joost bevindt zich in een spannende passage van "de vliegeraar". Ik laat de afgelopen week aan mijn gedachten voorbijgaan. Na de ontspannende Tempeldagen hebben we ons een aantal dagen in de havenstad Busan en tevens grootste aquarium van Korea gedipt.

Grootse visbuffetten, visnoodles, vismarkten, nog meer eindeloze vismarkten,kilometers langegedroogde vissen,

mega monsterlijke krab-achtige,

wormvormige endeldarmen (zie ons buffet hierboven) smaken heerlijk met sausje, blijven alleen wel eindeloos lang stuiptrekken, tot op je stokjes...

Maar naast al deze bovenwaterschepsels hebben we ook genoten van de grootste spa van korea, deels sauna en deels een traditionele jingelgangbang (lees mannen en vrouwen in pyama en eindeloos veel Gillende Krijsende, Jengelbengelende kindere, gehurkt of horizontaal op een vloer.) Ontspanning, zeer welkom na een avondje doorzakken met wat engelse leraren.

Vele kilometers hebben we al afgelegd in dit mooie, vieze, gastvrije, onderdrukte, heerlijkeland vol kleine en grote en nog grotere geheimen waar ik de kans krijg om volgende week mijn biologische vader te ontmoeten.

Hoe zal hij zijn, eruit zien.

Het schijnt volgens mijn moeder dat ik op hem lijk (knap, slank, intelligent, veel wenkbrauw(houden ze hier erg veel van, de dames, misschien iets voor jou steffert? ;-) maarja, ze is natuurlijk ook wel een klein beetje bevooroordeeld...)

Ik ben nieuwsgierig naar zijn verhaal en zijn leven nu. Hij woont nog steeds in de stad waar ik ben opgegroeid, een plek vol herinneringen.

Ik stel me er op in dat het niet zo'n klik gaat worden zoals met mijn moeder, hij stond veel verder bij mij vandaan en heeft nooit echt voor ons gezorgd, maar we delen wel hetzelfde bloed.

Morgen gaan we fietsen huren en een tocht makendoor de rijstvelden( thanks voor de tip anouk) en we besluiten een laatste sapje te drinken.

Vers van de pers!

Het laatste nieuws

Onze tolk, Sunkyo ( ons engeltje van boven) heeft naast zijn geweldige werk in Gwangju ook een zoektocht opgezet naar mijn zus Sara. Met de gegevens en een surftocht over het wereld wijde web heeft hij de website van haar weten te achtehalen....!
Hieruit blijkt dat ze zich waarschijnlijk op dit moment ergens in de buurt van Busan bevindt, de havenplaats aan de zuidoost kant waar wij vandaag zijn aangekomen.
Op de site staan foto's van haar zoontje Jung gi en haar dochtertje(van haar bestaan wist ik nog niets) en blijkt dat onlangs nog(12 juli) zij iets heeft achtergelaten op de site. Sunkyo heeft een bericht voor haar achtergelaten dat ik in Korea ben en naar haar zoek. Als ze me wil, maar vooral ook kan zien op dit moment, kan ze met hem contact opnemen...

Ik heb een steen gelegd in een tempel
de wind waait er anders dan voorheen
beweging houd je niet tegen
de wind vind er altijd een weg doorheen

Zou het er dan toch nog van komen?
Ik hou er nog steeds rekening mee dat ik haar deze reis niet zal ontmoeten maar de kans van 0,1 procent is nu opeens veel groter geworden!

Ps bij ons bezoek aan de boeddistische tempel lagen overal stapeltjes met stenen (zie foto met joost bij koreaans stenenstapelen) Het verhaal gaat dat als je een steen legt en je een wens doet, die misschien wel uitkomt....

Bijkomen in de jungle......

Na de heftige dagen in Gwanju, voor mij natuuurlijk ook allemaal erg indrukwekkend om onze Ki zo mee te maken. Soms vond ik het een beetje moeilijk om er zo dicht bij te zijn. Er zijn veel intieme dingen besproken en we hebben daarnaast veel gelachen.

Het was voor ons tijd geworden om al die emoties en indrukken te verwerken en hebben ons een paar dagen terug getrokken in Jogyesan national park.
Ik had van een een van de tolken gehoord dat er twee geweldige tempelcomplexen midden in het oerwoud schuil hielden (Songgwangsa & Seonamsa). We zouden daar in het weekeinde met de monniken kunnen leven, het was maandag als we zouden aankomen dus dat ging niet door. Rust konden we er zeker vinden, vertelde deze sportieve kerel met immer een moutainbike in zijn achterbak.










Overzicht tempelcomplex Songgwangsa



Aangekomen met de bus werden we verwelkomd door de aziatische verschijning van Daphne (van het Hoogt) inclusief hese stem, snelle zaken, lipgloss en pittige kapsel. Ze schotelde ons binnen twee tellen een maaltijd voor en binnen drie tellen een onderkomen, zo geregeld bij Daphne. Deze slaapgelegenheid bleek een soort kippenhok, primitief maar daardoor helemaal in de goeie kalme sfeer.

Het tempel complex lag een stuk de berg op, over een pad langs een kabbelend beekje. Een bruggetje, wat uitgeslepen stenen, een pagode en diverse misterieuze houtsnijwerken en gestapelde stenen waren op de route te vinden (flierelier sprookje, heb je een beeld?). We hebben hier veel gepraat over Ki's ontmoeting met zijn moeder en over mijn ondervindingen, erg relaxed zo in de bergen. Eindelijk had ik ook de rust om in mijn boek te beginnen.











Koreaans stenen-stapelen



Toen we gisteren aan de maaltijd gingen en daarna nog even een afzakkertje bij onze Daphne gingen halen bleven wij met even verderop nog twee meisjes als enige gasten over. Het werd ernstig donker rondom ons heen, de verhalen werden intenser en dat kwam natuurlijk mede door de Soju die weer rijkelijk vloeide. Bij de Koreaanse dames die aan een tafeltje verder zaten vloeide een of ander rijstebrijachtig alcoholgoedje nog rijkelijker dus voelde ze zich sterk genoeg om in hun beste engels ons uit te nodigen aan hun tafel.
We hadden hier te maken met twee dames uit Seoul, Young hee lee, interieurarchitecte en Youn hee joo, beeldend kustenaares (zie foto).
















Nou, daar is natuurlijk wel wat bij voor te stellen. Twee dronken creatievelingen uit de grote stad die hier in de bergen als een dolle de drank naar binnen gieten (met beleid, geen ordinair gedoe ofzo). Ze vertelde ons dat ze hier speciaal naartoe waren gekomen om samen met de monniken het boedisme te beleven. Wij waren natuurlijk meteen geinteresseerd en gingen dan ook meteen op de uitnodiging om met hen mee te gaan in. Om half twee schopte de man van Daphne ons naar huis (of eigenlijk waarschuwde hij ons om toch echt allemaal naar onze eigen bedden te gaan en niet de Koreaanse meisjes erin te verleiden!!) om een uurtje te slapen en om kwart voor drie weer op te staan. Ik geloofde er allemaal niet zo in maar Ki wilde heel graag naar het tempelavontuur dus, nog een beetje wankel gleed ik onder de douche om daarna de pikzwarte nacht in te stappen. Bij de poort van de tempel aangekomen bleek deze dicht, ik dacht ja hoor erin getrapt, die meiden lachen zich ziek, om drie uur 'snachts. Maar na even te hebben gebaald op een steen kwamen daar giebelend en struikelend de Koreaanse vriendinnen, nog aangeschoten en met grote zonnebril op de hoek om. Er bleek een poortwachter te zijn die ons binnen liet met name door de sharme van Youn hee joo (met zonnebril). Als een stel kleine kinderen zijn we het inmense pad richting de tempel opgelopen. Hoe meer we de tempel naderde klonk een gong met enige regelmaat door de dicht beboste bergen. Het leek als een sprookje toen we bij de brug kwamen, de diverse tempels waren verlicht en boven op het poortgebouw waren een aantal monnikken met diverse instrumenten de dag aan het openen (bamboe getik en grote kloken, prachtig) We mochten in de grote tempel aanschuiven bij zo'n honderd monniken die in gewaden gekleed zaten te wachten op het ochtend gebed (mantra). Ki en ik deden volop mee en probeerde mee te zingen en af entoe keek ik met een oog naar alle kale mannelijke monniken die er in het kaarslicht betoverend uitzagen. Een hoop ceremonie, gezang en vooral veel buigen en zitten en weer opstaan verder, verlieten de monniken de tempel.


Samen met onze gidsen zijn we toen een kleine tempel ingegaan waar een man een prachtig gebed zong. Youn hee joo droeg ons op om samen met haar 108 (honderd en acht) keer een bid ritueel van staan, buigen, knielen en voorovervallen en weer terug, met haar uit te voeren. Na tien keer raakte ik de tel kwijt en ik denk dat ik na een keer of twintig misselijk werd ('t was een uur of half 5) maar toch door ging. Alsof je in een trans raakt die verteld dat je gewoon door moet gaan. Het was een ongelooflijke ervaring, daar zo 'snachts in de bergen. Nadat we het op de centrale plaats het licht zagen worden met de mistige bergen om ons heen, zijn we om een uur of zes gaan slapen. Geweldige ervaring maar het leek door de sprookjesachtige voorstelling en het rijstdrankje toch net een droom.












brug bij ingang tempel

De ontdekking van mijn moeder (o ma)

Stralende ogen, een traan, een liefdevolle lach op haar gezicht. Ze grijpt me bij de handen.

Het is een wat onwennige eerste ontmoeting, maar ik voel meteen, dit is haar, de vrouw die mij op aarde heeft gezet.

Ze staat ons op te wachten op het station van Gwangju, haar woonplaats, samen met mijn oom(13jr, de koreaanse stamboom ziet er wat ingewikkeld uit) en een tolk. Onderweg naar het restaurant voor onze eerste gezamelijke maaltijd kan ze haar blik niet van mij afhouden.

Tijdens onze overvloedige koreaanse maaltijden, bezoeken aan de mooiste tempels, golvende theeplantages en wuivende rijstvelden, vertelt "o ma"(moeder) haar verhaal, ons verhaal, de familiegeschiedenis.Het ware verhaal. I'm in shock

Het blijkt dat en mijn moeder en mijn vader niets van onze adoptie afwisten, mijn ouders lagen beide door het noodlot getroffen in het ziekenhuis en hebben geen toestemming gegeven voor de adoptie. De familie dacht dat het beter was zo....

Toen ze er achter kwamen konden ze het niet meer terug draaien, hun levens waren beide verwoest... tot de dag van vandaag dragen ze dit zware lot.

Het verdriet, de pijn, het gemis, soms ondraaglijk maar mijn moeder heeft met de gedachte dat ze ons ooit weer zou ontmoeten staande weten te houden en altijd hoop gehouden.

Eindeloos respect voel ik, voor haar innerlijke kracht.

Ze vertelt mij over mijn vader, hij was niet altijd de liefste thuis(understatement) maar heeft ook nu nog eindeloos verdriet van ons scheiden en verlangt hevig om mij te mogen ontmoeten,ondanks het schuldgevoel. Ik besluit om hem over twee weken in Suwon op te zoeken.

Naast deze hartverscheurende geschiedenis vertelt ze over ons, dat ik haar altijd trooste als ze verdrietig was, ik haar lievelingetje was en altijd lekkere dingetjes van mijn tante lospeuterde omdat ze me zo lief had. Verhalen waar ik nooit geen weet van had en nooit had gedacht ze ooit te kunnen delen..

Mijn tante kwam de laatste twee dagen nog over uit Seoul samen met mijn veel te schattige nichtje. Zij (imo,tante) woonde naast ons en in die tijd had ze nog geen kinderen en was als een soort tweede moeder voor ons. (Heb dus eigenlijk drie moeders ;-) Ook zij verteld mij in tranen hoe zeer ze mij heeft gemist en hoopt Yo Han ooit te mogen ontmoeten.

Alleen er is een ding waar ze zich beide zorgen over maken, of ik wel genoeg eet! Toen ik namelijk vijf was zag ik er, met mijn bolle kimchi koppie, uit als een aankomend sumoworstelaartje (lichtelijk moeders overdreven) ik geef aan dat ze over mijn eten geen zorgen hoeven te maken maar ondanks dat worden joost en ik volledig aan alle kanten volgestopt met geitensoepen, bamboestronken, lichte ontbijten(lees, volledig uitgestalde tafel met vis en bulgogi,traditioneel gemarineerd rundvlees en bonensoep-achtige) eindeloze schalen met rauwe vis en ingemaakte groenten, zakkenvol met verse vruchten. oftewel het volledige arsenaal aan traditioneel koreaans eten in tienvoud. Het lijkt wel of ze mij het eten wil geven wat ik de afgelopen 25 jaar heb moeten missen.



We ontmoeten ook haar nieuwe man waar ze nu heel gelukkig mee is en die haar lief heeft en accepteerd zoals ze is, inclusief haar verleden. Echt een schat en een harde werker. Dat betekend hier iets anders dan in nederland. Hard is 14 uur per dag en twee dagen in de maand en twee weken per jaar vrij hebben.. slik.

Alle communicatie gaat via onze twee fantastische tolken die om en om en soms gezamelijk de volledige vier dagen ons begeleid hebben. Hulde!

Maar het mooiste van alles is de wedergeboorte, de nieuwe band die ik in de korte tijd met haar opbouw, waar ik nooit van heb kunnen dromen.

Het niets, bestaat niet meer.

De ontdekking van deze nieuwe wereld zal de komende tijd een plekje krijgen maar ik voel dat dit nodig was om te begrijpen, het gevoel waar ik tot nu toe geen grip op had. Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Lieve o ma, veel dank voor al je liefde, herinneringen, geweldige massages,je kracht en, al het lekkere eten.


de eerste aanraking




volledige overgave

De OKIDOKI-KARAOKI show! met tante en

opeens niet meer zo verlegen nichtje.

Out of service

Even een huishoudelijke mededeling voor de mensen die een sms willen sturen:



Onze telefoons werken niet hier (heeft blijkbaar met soort tel. te maken)

We zijn wel via mail te bereiken (enigzins een overbodige mededeling lijkt me maar ik heb sowiso weinig op met huishoudelijke zaken ;-)



We zitten momenteel in een traditioneel guesthouse (lees, slapen op de vloer met een rol in je nek) midden in de bergen naast 손껀 ㄱ사 (songgwangsa) een van de beroemste tempels van korea, na te puffen van de overvloed aan emoties en eten. Ik ga proberen om de afgelopen vier dagen, de ontmoeting met mijn biologische moeder, in woorden te vatten en er enigzinds een soort van samenhang in het verhaal te brengen. Ben namelijk nog steeds bezig om alles (lees, beestachtig veel) te laten indalen...

Hartenzaken

Visit@KSS(kindertehuis)

dag 5
Na een lange taxirit worden we afgezet bij de poort van KSS. De laatste keer dat ik hier langs kwam stapte ik in een grijs busje met een "one way ticket" naar nederland.
Het is rustig op de binnenplaats en het enige waar ik nieuwsgierig naar ben is de extra info die Mrs Kim (zij werkte hier 25jr geleden ook al) nog heeft. Verwacht er niet zo veel van.

25 minuten laterlater zit ik nog wat verdwaast op een stoepje. Langzaam begint het tot me door te dringen dat de hoop dat ik Sara zal vinden deze reis gereduceerd is tot 0,1 procent...
De situatie is me nog niet helemaal duidelijk maar een ding staat als een paal boven water.
Sara wil op dit moment niet gevonden worden. Ze is verhuisd en heeft dat niet aan de officiele instanties doorgegeven, wat er op neerkomt dat ze zich schuil houd op dit moment. Mrs Kim kan niet zeggen waarom maar haar laatste info is dat de relatie met haar man niet goed is en dat ze alle banden met familie heeft verbroken. Uit schaamte? verdriet? pijn?

Mijn hart scheurt.

De enige manier om haar nu te vinden is via de "openbare" manier. Er is een soort spoorloos waar je een oproep kan plaatsen op de nationale televisie waar miljoenen koreanen naar kijken maar Mrs Kim raad me dit niet aan om te doen (als ik uberhaupt op de eindeloze wachtlijst kom). De reden hiervoor is dat Sara nu ze ondergedoken is niet wil dat mensen weten dat ze
"I Biang" (geadopteerd) is. Blijkbaar is dat nog steeds iets heel besmettelijks hier. Ze adviseerd me om te wachten tot ze zich weer openbaar maakt en haar moeilijke tijd acher de rug is. Maar bij de gedachte alleen al om het hier bij te laten word ik al onwel.

Mijn hart krimpt ineen.

Op dit moment weet Sara niet dat ik naar haar opzoek ben, ze wil geen contact met haar familie maar ik weet zeker dat ze mij zou willen zien nu ik hier ben!
Ik besluit om even af te wachten wat mijn moeder morgen te vertellen heeftover Sara en dan een nieuw plan te trekken.Maar de gedachte van Sara helemaal alleenzonder man of zoon, zonder familie, maakt me heel verdrietig.

Mijn hart breekt.

Laatste dag in Seoul

Na vier geweldige dagen en slopende nachten zijn we vandaag echt kapot. We hebben een paar wilde nachten beleefd in Seoul, we moesten natuurlijk alle beruchte uitgaansbuurten uit proberen. Het is een ontspannende manier die een goede afwisseling is voor waarvoor we hier toch zijn. Tijdens het eten (erg gebruikelijk dat je wat te eten besteld als je wat wilt drinken) en drinken praten we veel over wat er is gebeurd, wat er komen gaat en met wat voor gevoel dit allemaal gepaard gaat. Ook doordat het nog niet gelukt is contact te leggen met Sa-ra is het een zware dag. We hebben tv op de kamer dus toen we rond vijf uur vanmiddag terug kwamen uit de stad zijn we in bed gaan liggen met de remote in de hand. Omdat er in dit land werkelijk onverstaanbaar word gemiauwd door de mensen op tv. De favoriete programmaformat het door elkaar miauwen in een soort TMF-talkshow- / koffietijd-achtige setting is, waren we blij met een hollywood B productie met ondertiteling. FOTO: Seoul, wereldstad. In een van de vele wijken van de stad is op de plek waar tot voor kort een open riool was een geweldig park aangelegd. Het is zo'n 30 meter breed en is een aantal kilometer lang en verbind downtown met de rivier Han.

Hoe het ooit begon in Suwon!

Vandaag zijn we naar Suwon geweest, de geboortestad van Ki. Vanuit Seoul is het een tijd lang in de metro, zo'n anderhalf uur voor we er zijn. Seoul heeft 14 miljoen inwoners en met alle voorsteden erbij (incheon, suwon etc.) zijn hier 20 miljoen mensen bij elkaar gezet om een zo prettig mogenlijk bestaan te leiden. Ik vind het erg moeilijk om me te bedenken dat zo velen dicht op elkaar wonen, ook al kom ik dan uit nederland waar we toch behoorlijk van wanten weten. Er is een geweldig openbaar vervoer systeem, metros, bussen, taxis, het kost allemaal niks en ze brengen je snel over gigantische afstanden.
Maargoed, Suwon dus, we stappen de metro uit en lopen de stad in over de 'stationstraat' richting de oude binnenstad. Deze statiosbuurt heeft het meest weg van een mix van het Damrak en winkelcentrum Overvecht (of Woensel/Cityplaza of whatever). Verveelde jeugd hangt ook hier eindeloos in de nieuwste mobieltjes te schrewen en reklame met veel licht overstemt alle rust. We drinken een onrustig bakkie capuchino om vervolgens bij de oude stadsmuur aan te komen. We halen nog even een broodje bij de bakker en eten deze op bij een plein met uitzicht over een stadspoort. Al snel komt er een wat wankel lopende koreaan enthousiast op mij afstrompelen (ik denk, die brave man mist er een, of mischien wel twee) dus ik knik vriendelijk waarop die man mij gaat omhelzen en kussen en vasthouden en aflebberen (brrr). Ik dacht nog ooh die brave minderbedeelde.... was het gewoon een zatte schup (maar ik rook geendrank)! Toch fin dat aan het begin van onze wandeling over de stadsmuur een wasgelegenheid stond, heb ik het kwijl er gewoon afgespoelt!
De wandeling was super mooi, overal waar je keek (wederom) stad (zie foto's). Met in onze gedachten dat Ki hier vijf jaar heeft gewoond maakte het indrukwekkend. Ik pobeer nog ff een videotje te zetten op youtube, link volgt.

onderweg

PLING PLONG! rrrrrkkgggr,
een opstijgend gezoemmmm, langzaam schudden de kimchi-hoofdjes heen en terug. Hier en daar zakt een hoofd weg om vervolgens even alle druk en hektiek naast zich neer te leggen en te mijmeren over de mooie Hyundai of een ver tropisch eiland ergens aan de noordzee..

Eigenlijk had ik een hoogopgestapelde vee-achtigemassa verwacht waar je blij bent als je even een stukje blauw of groen ziet en het niet zwart ziet van de mensen of allemaal van die grijze muizen zijn. Er loopt hier trouwens ook weinig blauw over straat... en er zijn hier ook niet zo veel gekleurde mensen te vinden(naast alle gele natuurlijk) bijna geen zwarte en de enige de witte, die loopt naast mij. We zitten dus om even verder te gaan, in de metro naar Suwon, de donkerpaarse lijn. Elke lijn heeft zijn eigen kleur. rose richting.....

Vijf jaar lang heb ik gespeeld,gehuild, gewoond, hier in deze ommuurde stad beroemd om zijn gerestaureerde forten. Ergens tussen de straatjes staat een huisje op een heuvel waar ik als kind mijn eerste stapjes deed en verbaart de wereld in keek.
Een leven dat er nu heel anders uitziet
waar een herinnering blijft,
als die er kunnen bestaan

CRAZY SEOUL!

Zoals je net al kon lezen, korea is zo'n mooi land!

Derde dag korea en krijg net een beetje het gevoel dat ik geland ben...

Gister een ontspannen dagje wandelen door de straten van Seoul met als enig minpuntje de diaree die rijkelijk vloeide van mijn kant.. Ik voel me heerlijk thuis met al het overvloedige koreaanse eten, maar mijn darmen daarintegen.. joost heeft trouwens nergens last van. Behalve van zijn beukende en ondraaglijk kloppende soju hoofd, waar ik overgens weer helemaal geen last van heb..

Vandaag gaan we een vlucht boeken om donderdag mijn biologische moeder op te zoeken. Het blijft een raar idee, vijf jaar lang heeft ze voor mij gezorgd, poepluiers verschoond en kimchi(ingemaakte kool) voor mij gemaakt. Ik heb nu een paar korte mails met haar uitgewisselt waar ik nog niets uit kan opmaken maar ze ziet er heel erg naar uit om mij te zien en is nieuwsgierig. En ik ook, wat staat me te wachten, hoe zou ze zijn, wat heeft ze te vertellen, wil ze alles vertellen, heeft ze nog meer kids, man, en ga zo maar door, alles!
Ondertussen hoop ik Sara, mijn zus, te vinden tussen die elf miljoen "Seoulers". Ik heb twee adressen waar ze heeft en misschien nog wel woont...

to be continued

Hete-zweet-nacht

Wat een hitte, na alle luxe van 5 sterren kamers met prive ontvangst ruimte, verwarmde wc brillen (ja, ja twee toiletten om de kamer, idioot), minibar en gaa zo maar door die ik in Taiwan had, lig ik te baden van het zweet zo ongeveer boven op Ki. De airco leek wel een soort opstijgend vliegtuig, dus we zijn zojuist overgestapt naar een kamer met wat meer frisse lucht. Ik denk dat niet de hitte ons tot slapeloze makke lammetjes maakt maar andere dingen spelen zeker een grote rol. Ik heb eindelijk rust, na alle zware weken van het verhuizen, veranderingen op het werk, Amsterdam, Guido die er niet meer is, voorbereiden en de week in Kaohsiung. We slapen van 12 tot 12, we hebben het dus blijkbaar hard nodig. Onze Ki zit natuurlijk nog in z'n jetleg en ligt in het holst van de nacht met z'n ipod op z'n oren. Daarbij komen natuurlijk alle indrukken van het hier zijn. We hebben nu twee avonden door de stad gelopen, en we zijn alleen met eten bezig geweest, alles wordt uitgeprobeerd!
Het is erg leuk om met Ki zo tussen alle aziaten te lopen, je ziet Ki echt naar elke vrouw kijken en af en toe hoor je hem zoiets mompelen van: wauw, en ooh kijk, dat is toch niet normaal en oooh en aaah. Ik dacht dat Ki nooit zo op Aziatische vrouwen viel maar volgens hem hebben ze bij ons in Nederland alle lelijke neergezet en de mooiste hier gehouden. Gelukkig, er is een band tussen de Koreanen en K.C. Groenevelt!

van Taipei naar Seoul

Na een geweldige week hard werken in Kaohsiung (ons bureau werkt samen met een architectrenbureau uit Rotterdam aan het masterplan van het waterfront in die stad) heb ik mijn collega's achtergelaten om op weg te gaan naar mijn vriendje in Seoul. Ki had me een slapenloze nacht bezorgt om mij op de hoogte te houden van zijn vertraging in Moskou, Hier in het verre oosten lag ik toen al op een oor. Het was erg vroeg, vijf uur toen de wekker ging. Op het vliegveld van Taipei zat ik met een lekker muziekje op de i-pod en een verse capuchino me te bedenken wat er allemaal komen gaat. Voor mijn neus speelt een menneke (zo'n gezellige kleine Ki chul) van een jaar of vijf alsof ie een aap is. Ik realiseer me dat ik de enige blanke op deze vlucht ben en dat maakt het heel bijzonder, ik word er erg sentimenteel van, dat ik dit mag meemaken. Met tranen in mijn ogen (joost=moe) sta ik bij de incheckbalie te genieten van al die lieve aziaten, ik versta er allemaal geen bal van maar het klinkt alsof iedereen constant lieve dingen tegen elkaar zegt. Van de roze wolk in de terminal schiet ik met China air door de Taiwanese wolken. Speciaal voor deze gelegenheid hebben de China-girls en boys voor de verandering eens wat heerlijks in het aluminium bakje gekiept. Het is een perfecte reis, dekentje hier, glimlachje daar, asia i love you.

aeroflot

21.20 local time

even voor de kijkers thuis, ik zit in een of ander toepolef-achtig vliegtuig klaar voor mijn eerste en hoogstwaarschijnlijk laatse vlucht naar hel...

eboel koreanen, help ik ben omsingld!
Eerste ervaring om er zoveel om me heen te hebben. Probeer zo onopvallend mogenlijk te doen om zo min mogenlijk in het oog te lopen en hoop dat niemand wat aan me vraagt.. word er een beetje verlegen van..o jee word al een steelse blik geworpen door mijn buurvrouw..volgens mij heeft ze me door..
21.25 O god, zat ook nog in de verkeerde stoel, ze konden er wel om lachen..
21.30 ach valt allemaal best wel mee, went snel.. (nog een blik van opzij, op mijn handschrift..)


nogmaals een kleine noot(in het vervolg aangegeven met een * handig voor de lezers thuis)
een aantal van deze boodschapjes die ik de wereld inslinger komen linearectum uit mijn estupendo boekje, een heuse japanse versie van de Moleskine(dank je brie)

anneyong haseyo! (hello!)

moskoud (gister18.30)

VLADIWODKA
Welkom@moscow airport..wat een ongezellig volk hier. een bedompt geroezemoes
af en toe tippelt een hooggehakte waterstofperoxide stiletto voorbij zonder op of om te kijken, aziaatjes sloffen al flipfloppend voorbij en ik vraag me af hoe ik me de komende paar uur ga vermaken in deze caroussel van algehele staat van anafranil... wodkaatje?

ready4takeoff!

Vrijdag 20-07-2007 12.55 ams


Een flits terug in de tijd...

24 jaar geleden stonden mijn nieuwe ouders met grote knuffels aan het einde van de olifantensluis te wachten. Zij kregen opeens twee koreaanse spleetoogjes en wij werden voor de tweede keer weer op aarde gezet. Op de schiphol foto zitten mijn broertje en ik knus samen op de schoot van mijn ouders, die nog aan het napuffen zijn van de spanning.

Drie maanden later...


Ik hoor een koreaans tapeopname, welke ik zelf heb ingesproken en gezongen en ik ontken stellig in vloeiend abn.
Ik kan namelijk geen koreaans.

Dat jongetje van vijf voelt nu dat die eerst jaren er bestaan en er altijd al zijn geweest en vind het verschrikkelijk spannend om die nu te mogen en kunnen ontdekken...

Ik weet dat ik met deze reis niet de antwoorden zal krijgen op al mijn levensvragen (is maar goed ook, zijn er nogal een boel ;-) maar weet nu wel dat met elk stukje dat ik ontdek weer een stapje verder kom bij mijn verlichting.




Cause there is nothing i hate more than nothing

nothing keeps me up at night

I toss and turn over nothing


nothing could cause a great big fight e.Brickel

2days before take-off

Het begon allemaal 29jr geleden in een buitenwijk van Seoul, Suwon, een avontuur vol verassende wendingen, een grote ontdekkingstocht.
Vele kilometers heb ik afgelegd met modder tussen mijn tenen en het opwaaiende stof in mijn gedachten.
Dit verhaal begint niet vandaag en zal ook geen einde kennen maar zal al zigzaggend door heden en verleden zijn gedaante aannemen.