Out of service

Even een huishoudelijke mededeling voor de mensen die een sms willen sturen:



Onze telefoons werken niet hier (heeft blijkbaar met soort tel. te maken)

We zijn wel via mail te bereiken (enigzins een overbodige mededeling lijkt me maar ik heb sowiso weinig op met huishoudelijke zaken ;-)



We zitten momenteel in een traditioneel guesthouse (lees, slapen op de vloer met een rol in je nek) midden in de bergen naast 손껀 ㄱ사 (songgwangsa) een van de beroemste tempels van korea, na te puffen van de overvloed aan emoties en eten. Ik ga proberen om de afgelopen vier dagen, de ontmoeting met mijn biologische moeder, in woorden te vatten en er enigzinds een soort van samenhang in het verhaal te brengen. Ben namelijk nog steeds bezig om alles (lees, beestachtig veel) te laten indalen...

Hartenzaken

Visit@KSS(kindertehuis)

dag 5
Na een lange taxirit worden we afgezet bij de poort van KSS. De laatste keer dat ik hier langs kwam stapte ik in een grijs busje met een "one way ticket" naar nederland.
Het is rustig op de binnenplaats en het enige waar ik nieuwsgierig naar ben is de extra info die Mrs Kim (zij werkte hier 25jr geleden ook al) nog heeft. Verwacht er niet zo veel van.

25 minuten laterlater zit ik nog wat verdwaast op een stoepje. Langzaam begint het tot me door te dringen dat de hoop dat ik Sara zal vinden deze reis gereduceerd is tot 0,1 procent...
De situatie is me nog niet helemaal duidelijk maar een ding staat als een paal boven water.
Sara wil op dit moment niet gevonden worden. Ze is verhuisd en heeft dat niet aan de officiele instanties doorgegeven, wat er op neerkomt dat ze zich schuil houd op dit moment. Mrs Kim kan niet zeggen waarom maar haar laatste info is dat de relatie met haar man niet goed is en dat ze alle banden met familie heeft verbroken. Uit schaamte? verdriet? pijn?

Mijn hart scheurt.

De enige manier om haar nu te vinden is via de "openbare" manier. Er is een soort spoorloos waar je een oproep kan plaatsen op de nationale televisie waar miljoenen koreanen naar kijken maar Mrs Kim raad me dit niet aan om te doen (als ik uberhaupt op de eindeloze wachtlijst kom). De reden hiervoor is dat Sara nu ze ondergedoken is niet wil dat mensen weten dat ze
"I Biang" (geadopteerd) is. Blijkbaar is dat nog steeds iets heel besmettelijks hier. Ze adviseerd me om te wachten tot ze zich weer openbaar maakt en haar moeilijke tijd acher de rug is. Maar bij de gedachte alleen al om het hier bij te laten word ik al onwel.

Mijn hart krimpt ineen.

Op dit moment weet Sara niet dat ik naar haar opzoek ben, ze wil geen contact met haar familie maar ik weet zeker dat ze mij zou willen zien nu ik hier ben!
Ik besluit om even af te wachten wat mijn moeder morgen te vertellen heeftover Sara en dan een nieuw plan te trekken.Maar de gedachte van Sara helemaal alleenzonder man of zoon, zonder familie, maakt me heel verdrietig.

Mijn hart breekt.

Laatste dag in Seoul

Na vier geweldige dagen en slopende nachten zijn we vandaag echt kapot. We hebben een paar wilde nachten beleefd in Seoul, we moesten natuurlijk alle beruchte uitgaansbuurten uit proberen. Het is een ontspannende manier die een goede afwisseling is voor waarvoor we hier toch zijn. Tijdens het eten (erg gebruikelijk dat je wat te eten besteld als je wat wilt drinken) en drinken praten we veel over wat er is gebeurd, wat er komen gaat en met wat voor gevoel dit allemaal gepaard gaat. Ook doordat het nog niet gelukt is contact te leggen met Sa-ra is het een zware dag. We hebben tv op de kamer dus toen we rond vijf uur vanmiddag terug kwamen uit de stad zijn we in bed gaan liggen met de remote in de hand. Omdat er in dit land werkelijk onverstaanbaar word gemiauwd door de mensen op tv. De favoriete programmaformat het door elkaar miauwen in een soort TMF-talkshow- / koffietijd-achtige setting is, waren we blij met een hollywood B productie met ondertiteling. FOTO: Seoul, wereldstad. In een van de vele wijken van de stad is op de plek waar tot voor kort een open riool was een geweldig park aangelegd. Het is zo'n 30 meter breed en is een aantal kilometer lang en verbind downtown met de rivier Han.

Hoe het ooit begon in Suwon!

Vandaag zijn we naar Suwon geweest, de geboortestad van Ki. Vanuit Seoul is het een tijd lang in de metro, zo'n anderhalf uur voor we er zijn. Seoul heeft 14 miljoen inwoners en met alle voorsteden erbij (incheon, suwon etc.) zijn hier 20 miljoen mensen bij elkaar gezet om een zo prettig mogenlijk bestaan te leiden. Ik vind het erg moeilijk om me te bedenken dat zo velen dicht op elkaar wonen, ook al kom ik dan uit nederland waar we toch behoorlijk van wanten weten. Er is een geweldig openbaar vervoer systeem, metros, bussen, taxis, het kost allemaal niks en ze brengen je snel over gigantische afstanden.
Maargoed, Suwon dus, we stappen de metro uit en lopen de stad in over de 'stationstraat' richting de oude binnenstad. Deze statiosbuurt heeft het meest weg van een mix van het Damrak en winkelcentrum Overvecht (of Woensel/Cityplaza of whatever). Verveelde jeugd hangt ook hier eindeloos in de nieuwste mobieltjes te schrewen en reklame met veel licht overstemt alle rust. We drinken een onrustig bakkie capuchino om vervolgens bij de oude stadsmuur aan te komen. We halen nog even een broodje bij de bakker en eten deze op bij een plein met uitzicht over een stadspoort. Al snel komt er een wat wankel lopende koreaan enthousiast op mij afstrompelen (ik denk, die brave man mist er een, of mischien wel twee) dus ik knik vriendelijk waarop die man mij gaat omhelzen en kussen en vasthouden en aflebberen (brrr). Ik dacht nog ooh die brave minderbedeelde.... was het gewoon een zatte schup (maar ik rook geendrank)! Toch fin dat aan het begin van onze wandeling over de stadsmuur een wasgelegenheid stond, heb ik het kwijl er gewoon afgespoelt!
De wandeling was super mooi, overal waar je keek (wederom) stad (zie foto's). Met in onze gedachten dat Ki hier vijf jaar heeft gewoond maakte het indrukwekkend. Ik pobeer nog ff een videotje te zetten op youtube, link volgt.

onderweg

PLING PLONG! rrrrrkkgggr,
een opstijgend gezoemmmm, langzaam schudden de kimchi-hoofdjes heen en terug. Hier en daar zakt een hoofd weg om vervolgens even alle druk en hektiek naast zich neer te leggen en te mijmeren over de mooie Hyundai of een ver tropisch eiland ergens aan de noordzee..

Eigenlijk had ik een hoogopgestapelde vee-achtigemassa verwacht waar je blij bent als je even een stukje blauw of groen ziet en het niet zwart ziet van de mensen of allemaal van die grijze muizen zijn. Er loopt hier trouwens ook weinig blauw over straat... en er zijn hier ook niet zo veel gekleurde mensen te vinden(naast alle gele natuurlijk) bijna geen zwarte en de enige de witte, die loopt naast mij. We zitten dus om even verder te gaan, in de metro naar Suwon, de donkerpaarse lijn. Elke lijn heeft zijn eigen kleur. rose richting.....

Vijf jaar lang heb ik gespeeld,gehuild, gewoond, hier in deze ommuurde stad beroemd om zijn gerestaureerde forten. Ergens tussen de straatjes staat een huisje op een heuvel waar ik als kind mijn eerste stapjes deed en verbaart de wereld in keek.
Een leven dat er nu heel anders uitziet
waar een herinnering blijft,
als die er kunnen bestaan

CRAZY SEOUL!

Zoals je net al kon lezen, korea is zo'n mooi land!

Derde dag korea en krijg net een beetje het gevoel dat ik geland ben...

Gister een ontspannen dagje wandelen door de straten van Seoul met als enig minpuntje de diaree die rijkelijk vloeide van mijn kant.. Ik voel me heerlijk thuis met al het overvloedige koreaanse eten, maar mijn darmen daarintegen.. joost heeft trouwens nergens last van. Behalve van zijn beukende en ondraaglijk kloppende soju hoofd, waar ik overgens weer helemaal geen last van heb..

Vandaag gaan we een vlucht boeken om donderdag mijn biologische moeder op te zoeken. Het blijft een raar idee, vijf jaar lang heeft ze voor mij gezorgd, poepluiers verschoond en kimchi(ingemaakte kool) voor mij gemaakt. Ik heb nu een paar korte mails met haar uitgewisselt waar ik nog niets uit kan opmaken maar ze ziet er heel erg naar uit om mij te zien en is nieuwsgierig. En ik ook, wat staat me te wachten, hoe zou ze zijn, wat heeft ze te vertellen, wil ze alles vertellen, heeft ze nog meer kids, man, en ga zo maar door, alles!
Ondertussen hoop ik Sara, mijn zus, te vinden tussen die elf miljoen "Seoulers". Ik heb twee adressen waar ze heeft en misschien nog wel woont...

to be continued

Hete-zweet-nacht

Wat een hitte, na alle luxe van 5 sterren kamers met prive ontvangst ruimte, verwarmde wc brillen (ja, ja twee toiletten om de kamer, idioot), minibar en gaa zo maar door die ik in Taiwan had, lig ik te baden van het zweet zo ongeveer boven op Ki. De airco leek wel een soort opstijgend vliegtuig, dus we zijn zojuist overgestapt naar een kamer met wat meer frisse lucht. Ik denk dat niet de hitte ons tot slapeloze makke lammetjes maakt maar andere dingen spelen zeker een grote rol. Ik heb eindelijk rust, na alle zware weken van het verhuizen, veranderingen op het werk, Amsterdam, Guido die er niet meer is, voorbereiden en de week in Kaohsiung. We slapen van 12 tot 12, we hebben het dus blijkbaar hard nodig. Onze Ki zit natuurlijk nog in z'n jetleg en ligt in het holst van de nacht met z'n ipod op z'n oren. Daarbij komen natuurlijk alle indrukken van het hier zijn. We hebben nu twee avonden door de stad gelopen, en we zijn alleen met eten bezig geweest, alles wordt uitgeprobeerd!
Het is erg leuk om met Ki zo tussen alle aziaten te lopen, je ziet Ki echt naar elke vrouw kijken en af en toe hoor je hem zoiets mompelen van: wauw, en ooh kijk, dat is toch niet normaal en oooh en aaah. Ik dacht dat Ki nooit zo op Aziatische vrouwen viel maar volgens hem hebben ze bij ons in Nederland alle lelijke neergezet en de mooiste hier gehouden. Gelukkig, er is een band tussen de Koreanen en K.C. Groenevelt!

van Taipei naar Seoul

Na een geweldige week hard werken in Kaohsiung (ons bureau werkt samen met een architectrenbureau uit Rotterdam aan het masterplan van het waterfront in die stad) heb ik mijn collega's achtergelaten om op weg te gaan naar mijn vriendje in Seoul. Ki had me een slapenloze nacht bezorgt om mij op de hoogte te houden van zijn vertraging in Moskou, Hier in het verre oosten lag ik toen al op een oor. Het was erg vroeg, vijf uur toen de wekker ging. Op het vliegveld van Taipei zat ik met een lekker muziekje op de i-pod en een verse capuchino me te bedenken wat er allemaal komen gaat. Voor mijn neus speelt een menneke (zo'n gezellige kleine Ki chul) van een jaar of vijf alsof ie een aap is. Ik realiseer me dat ik de enige blanke op deze vlucht ben en dat maakt het heel bijzonder, ik word er erg sentimenteel van, dat ik dit mag meemaken. Met tranen in mijn ogen (joost=moe) sta ik bij de incheckbalie te genieten van al die lieve aziaten, ik versta er allemaal geen bal van maar het klinkt alsof iedereen constant lieve dingen tegen elkaar zegt. Van de roze wolk in de terminal schiet ik met China air door de Taiwanese wolken. Speciaal voor deze gelegenheid hebben de China-girls en boys voor de verandering eens wat heerlijks in het aluminium bakje gekiept. Het is een perfecte reis, dekentje hier, glimlachje daar, asia i love you.

aeroflot

21.20 local time

even voor de kijkers thuis, ik zit in een of ander toepolef-achtig vliegtuig klaar voor mijn eerste en hoogstwaarschijnlijk laatse vlucht naar hel...

eboel koreanen, help ik ben omsingld!
Eerste ervaring om er zoveel om me heen te hebben. Probeer zo onopvallend mogenlijk te doen om zo min mogenlijk in het oog te lopen en hoop dat niemand wat aan me vraagt.. word er een beetje verlegen van..o jee word al een steelse blik geworpen door mijn buurvrouw..volgens mij heeft ze me door..
21.25 O god, zat ook nog in de verkeerde stoel, ze konden er wel om lachen..
21.30 ach valt allemaal best wel mee, went snel.. (nog een blik van opzij, op mijn handschrift..)


nogmaals een kleine noot(in het vervolg aangegeven met een * handig voor de lezers thuis)
een aantal van deze boodschapjes die ik de wereld inslinger komen linearectum uit mijn estupendo boekje, een heuse japanse versie van de Moleskine(dank je brie)

anneyong haseyo! (hello!)

moskoud (gister18.30)

VLADIWODKA
Welkom@moscow airport..wat een ongezellig volk hier. een bedompt geroezemoes
af en toe tippelt een hooggehakte waterstofperoxide stiletto voorbij zonder op of om te kijken, aziaatjes sloffen al flipfloppend voorbij en ik vraag me af hoe ik me de komende paar uur ga vermaken in deze caroussel van algehele staat van anafranil... wodkaatje?

ready4takeoff!

Vrijdag 20-07-2007 12.55 ams


Een flits terug in de tijd...

24 jaar geleden stonden mijn nieuwe ouders met grote knuffels aan het einde van de olifantensluis te wachten. Zij kregen opeens twee koreaanse spleetoogjes en wij werden voor de tweede keer weer op aarde gezet. Op de schiphol foto zitten mijn broertje en ik knus samen op de schoot van mijn ouders, die nog aan het napuffen zijn van de spanning.

Drie maanden later...


Ik hoor een koreaans tapeopname, welke ik zelf heb ingesproken en gezongen en ik ontken stellig in vloeiend abn.
Ik kan namelijk geen koreaans.

Dat jongetje van vijf voelt nu dat die eerst jaren er bestaan en er altijd al zijn geweest en vind het verschrikkelijk spannend om die nu te mogen en kunnen ontdekken...

Ik weet dat ik met deze reis niet de antwoorden zal krijgen op al mijn levensvragen (is maar goed ook, zijn er nogal een boel ;-) maar weet nu wel dat met elk stukje dat ik ontdek weer een stapje verder kom bij mijn verlichting.




Cause there is nothing i hate more than nothing

nothing keeps me up at night

I toss and turn over nothing


nothing could cause a great big fight e.Brickel

2days before take-off

Het begon allemaal 29jr geleden in een buitenwijk van Seoul, Suwon, een avontuur vol verassende wendingen, een grote ontdekkingstocht.
Vele kilometers heb ik afgelegd met modder tussen mijn tenen en het opwaaiende stof in mijn gedachten.
Dit verhaal begint niet vandaag en zal ook geen einde kennen maar zal al zigzaggend door heden en verleden zijn gedaante aannemen.