onderweg

PLING PLONG! rrrrrkkgggr,
een opstijgend gezoemmmm, langzaam schudden de kimchi-hoofdjes heen en terug. Hier en daar zakt een hoofd weg om vervolgens even alle druk en hektiek naast zich neer te leggen en te mijmeren over de mooie Hyundai of een ver tropisch eiland ergens aan de noordzee..

Eigenlijk had ik een hoogopgestapelde vee-achtigemassa verwacht waar je blij bent als je even een stukje blauw of groen ziet en het niet zwart ziet van de mensen of allemaal van die grijze muizen zijn. Er loopt hier trouwens ook weinig blauw over straat... en er zijn hier ook niet zo veel gekleurde mensen te vinden(naast alle gele natuurlijk) bijna geen zwarte en de enige de witte, die loopt naast mij. We zitten dus om even verder te gaan, in de metro naar Suwon, de donkerpaarse lijn. Elke lijn heeft zijn eigen kleur. rose richting.....

Vijf jaar lang heb ik gespeeld,gehuild, gewoond, hier in deze ommuurde stad beroemd om zijn gerestaureerde forten. Ergens tussen de straatjes staat een huisje op een heuvel waar ik als kind mijn eerste stapjes deed en verbaart de wereld in keek.
Een leven dat er nu heel anders uitziet
waar een herinnering blijft,
als die er kunnen bestaan