Hartenzaken

Visit@KSS(kindertehuis)

dag 5
Na een lange taxirit worden we afgezet bij de poort van KSS. De laatste keer dat ik hier langs kwam stapte ik in een grijs busje met een "one way ticket" naar nederland.
Het is rustig op de binnenplaats en het enige waar ik nieuwsgierig naar ben is de extra info die Mrs Kim (zij werkte hier 25jr geleden ook al) nog heeft. Verwacht er niet zo veel van.

25 minuten laterlater zit ik nog wat verdwaast op een stoepje. Langzaam begint het tot me door te dringen dat de hoop dat ik Sara zal vinden deze reis gereduceerd is tot 0,1 procent...
De situatie is me nog niet helemaal duidelijk maar een ding staat als een paal boven water.
Sara wil op dit moment niet gevonden worden. Ze is verhuisd en heeft dat niet aan de officiele instanties doorgegeven, wat er op neerkomt dat ze zich schuil houd op dit moment. Mrs Kim kan niet zeggen waarom maar haar laatste info is dat de relatie met haar man niet goed is en dat ze alle banden met familie heeft verbroken. Uit schaamte? verdriet? pijn?

Mijn hart scheurt.

De enige manier om haar nu te vinden is via de "openbare" manier. Er is een soort spoorloos waar je een oproep kan plaatsen op de nationale televisie waar miljoenen koreanen naar kijken maar Mrs Kim raad me dit niet aan om te doen (als ik uberhaupt op de eindeloze wachtlijst kom). De reden hiervoor is dat Sara nu ze ondergedoken is niet wil dat mensen weten dat ze
"I Biang" (geadopteerd) is. Blijkbaar is dat nog steeds iets heel besmettelijks hier. Ze adviseerd me om te wachten tot ze zich weer openbaar maakt en haar moeilijke tijd acher de rug is. Maar bij de gedachte alleen al om het hier bij te laten word ik al onwel.

Mijn hart krimpt ineen.

Op dit moment weet Sara niet dat ik naar haar opzoek ben, ze wil geen contact met haar familie maar ik weet zeker dat ze mij zou willen zien nu ik hier ben!
Ik besluit om even af te wachten wat mijn moeder morgen te vertellen heeftover Sara en dan een nieuw plan te trekken.Maar de gedachte van Sara helemaal alleenzonder man of zoon, zonder familie, maakt me heel verdrietig.

Mijn hart breekt.